سرودلارا

ای سرودلارابه لب جوی جوانی دل پرزتمنای توگشته ست نهانی هرلحظه خروشم بودازهربن ناخن همراه رقیبم بنوده ست تبانی این جورکه ازیاررسدبردلریشم پیدانشودهیچ کجا خط ومعانی دادم بخودم وعده چواینبار بیایی درخانه دل همره این زاربمانی افسوس که هرباردوصدعهد شکستی اوخ که ازین شاخ به ان شاخه پرانی من پیرازین جوروجفاهای فراوان ازدست برفته ست همه شور جوانی زان سرو قدم برلب جوی وگذرعمر امروزچه ماندست بجاخم کمانی خواهم که بیک باردگرپیش تو ایم یاراه دهی بنده ویاباز برانی